Het eenzame gelijk

Een drang tot vernieuwing en hervorming van maatschappij, moraal en politiek: dat is het kenmerk van de periode tussen 1850 en 1950. De hervormers uit die tijd deden verwoede pogingen idealen en praktijk met elkaar te verbinden. Helaas, of het nu ging om de opvoeding van kind en volwassene, verheffing van het volk of verbetering van de soort, steeds weer werden zij geconfronteerd met de weerbarstige werkelijkheid. De Amsterdamse historicus Piet de Rooy heeft dit tijdperk altijd benaderd met mededogen met het menselijk tekort, een voorliefde voor de ‘kleine geloven’ en een scherp oog voor ‘het eenzame gelijk’.

Het eenzame gelijk is een eerbetoon aan De Rooy en tegelijk een in zijn geest geschreven boek over honderd jaren van vooruitgang, strijd, verdriet en idealisme. De bijdragen aan de bundel zijn afkomstig van historici die op enig moment in De Rooys lange carrière met hem hebben samengewerkt en zich door zijn werk, maar misschien nog wel meer door zijn intellectuele habitus hebben laten inspireren. Zij beschrijven de geschiedenis van een periode waarin idealisme en hoogmoed, inzicht en misverstand de Nederlandse samenleving een ongekende dynamiek gaven.

Onder redactie van Ido de Haan, Wichtert ten Have, James Kennedy en Peter Jan Knegtmans.