De geschiedenis van de politie in Suriname, 1863-1975

Opgericht om het koloniale gezag te handhaven na de afschaffing van de slavernij in Suriname, werkte de Surinaamse politie onder moeilijke omstandigheden. Niet alleen was de politie onderbetaald, onderbemand en bood zij nauwelijks carrièrekansen voor de lokale politieman, nooit kreeg de politie het volle vertrouwen van het koloniale bestuur; vooroordelen en twijfels over de loyaliteit van de Surinaamse politieman maakte het garnizoen tot een cruciale bondgenoot van koloniaal gezag.

Hoe kreeg de politie gestalte in relatie met de staatkundige en maatschappelijke ontwikkelingen in het land? De afschaffing van de slavernij in 1863 vormde de aanleiding voor de oprichting van een politiekorps. Een mislukte staatsgreep in 1910 door politiemannen, de goudkoorts en rubberhausse aan het begin van de twintigste eeuw, het opkomend communisme en de koloniale onderdrukking in de jaren dertig waren ontwikkelingen die de politie intens raakten in de vooroorlogse periode.

Na de Tweede Wereldoorlog, toen Suriname een autonome status had gekregen, ontstond een krachtmeting tussen oude en nieuwe gezagsdragers over de controle over de politie. De Surinaamse politie werd in de jaren zestig en zeventig geconfronteerd met arbeidsonrust, een grensconflict met Guyana en uiteindelijk de onafhankelijkheid van Suriname. Op 25 november 1975 hees de politie de Surinaamse vlag bij de onafhankelijkheidsceremonie. Haar rol als interne ordehandhaver leek bevestigd.

Over de auteur(s):

Ellen Klinkers schreef dit boek in opdracht van het Koninklijk Instituut voor Taal,- Land- en Volkenkunde (KITLV) in Leiden. Zij promoveerde aan de Universiteit Leiden en werkte als onderzoeker bij het Instituut voor Nederlandse Geschiedenis (ING) in Den Haag.